Indotiteitscrisis 1: van het verre oosten naar Friesland

Zelf behoor ik tot de derde generatie Indo’s. Oftewel: de generatie die opgroeide met stamppot boerenkool, maar op feestdagen en soms in het weekend de heerlijke rijsttafel van moeder voorgeschoteld kreeg.

Tahoe

Mijn oma in Indonesië

Mijn ouders zijn beiden in Indonesië geboren, op Java om precies te zijn. Mijn vader is in februari 1948 geboren in het toenmalige Batavia. Mijn moeder is in december 1950 geboren in Malang. Hij is op achtjarige leeftijd met de boot ‘De Oranje’ naar Arnhem gekomen, zij heeft op tienjarige leeftijd haar eerste voetstappen op Nederlandse bodem gezet toen ze de trap van het vliegtuig af huppelde. Tijdens het uitgaan in Arnhem hebben zij elkaar een paar jaar later ontmoet. Ik kan me zo voorstellen hoe dat gegaan moet zijn: ‘Goh, kom jij ook van Java? Ik ook! Wat een toeval! Wil je met me trouwen?’ Grappig, want ik word zelf niet bepaald warm of koud van het idee dat ik een mede derde generatie Indo tegen zou komen in een discotheek. Sterker nog: ik weet eigenlijk niet eens of ik er wel eentje zou herkennen. Mijn ouders waren hier destijds (en eigenlijk nog steeds) een stuk beter in. Of het nu je vader, moeder, (overgroot)opa of -oma is die roots op Java heeft: mijn ouders pikken je er zo uit! Dit zal ongetwijfeld iets te maken hebben met de vele herinneringen die zij hebben aan hun Java. Dit moeten vast fijne herinneringen zijn want tot op de dag van vandaag zijn mijn ouders gek op alles wat hen doet denken aan hun jeugd in het verre oosten.

Ikzelf ben geboren en opgegroeid in Friesland, Nederland. Mijn vader en moeder vonden het belangrijk mij en mijn broer voldoende kennis te laten maken met het land van onze voorouders. Zo namen ze ons eens in de zoveel tijd mee naar de plaatselijke Indonesische markt, de Pasar Malam. Als kind vond ik dat geweldig, want dat was een plek waar ik eindeloos mocht proeven van de lekkere jajans (Indonesische snacks), nasi rames en saté met kroepoek. Ik was een enorme liefhebber van spekkoek en kwam in de loop der Pasar jaren tot de typische Indo conclusie dat geen enkele spekkoek die van mijn vader kon evenaren.

Als puber vond ik het niet meer stoer om naar de Pasar Malam te gaan. Ik vond mezelf een heel doorsnee Hollandse meid en wilde niks van mijn Oosterse achtergrond weten. Toch kon ik moeilijk ontkennen dat de gemiddelde Pasar Malam bezoeker wel bijzonder veel weg had van mijn oma, opa, vader, moeder en ja, toch ook wel een heel klein beetje van mezelf.

Bron: ‘TaHoe? Een boek met Indonesische familierecepten’ Auteur: Peggy Bouwer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s